Vignir Arnarson

Dagur 7

Ekki góður dagur í dag, er með mikla verki í mjöðminni og niður löppina. Er búinn að ganga ca25km í dag í fínu veðri, datt illa og er einnig að reyna að hreinsa sárið á Caro, það grefur svo í því og greinilegt á honum að hann hefur það ekki gott. Hef borðað heilmikið af berjum frá í fyrra og grænjöxlum í dag, er ekki beint svangur en finnst þó vanta eitthvað í líkamann. Er kominn að Padjelante þjóðgarðinum. Átti stutt spjall við Samana hérna og fékk fréttir sem ég vildi ekki heyra og ákvað að leggja mig og sjá til á morgun hvað ég gerði varðandi það.

Dagur 8

Hef lítið sofið í nótt ekki nóg með að mýbitin séu að ergja mig heldur þær fréttir sem ég fékk í gærkvöldi, er staddur við innganginn inní Padjelante þjóðgarðinn og þaðan er stutt til Kvikkjokk EN ég má ekki fara í gegnum hann með hundinn, þó ég hafi hann í bandi. Hreindýrin eru með kálfa og Samar útum allt að líta eftir þeim. Samkvæmt lögum er bannað að fara með hunda í gegn á þessum tíma, skrítið því Samarnir eru jú með sína hunda sem hlaupa og gelta hér útum allt en okkur hinum er bannað að fara í gegn. Fari ég á stað verð ég sennilega hirtur og hundinum flogið með þyrlu til Kvikkjokk þar sem ég verð að leysa hann út með stórri fjárhæð og borga þyrluflugið.

Akkurat núna held ég að margir af Sömunum séu með hiksta, hef sjaldan orðið eins sár og reiður, átti ég að taka sénsinn eða ganga tilbaka yfir fjallgarðinn og taka bát yfir vatnið og byrja annarstaðar.

Það er úrhellisrigning og mig langar mest að taka sénsinn en hef ekki efni á að borga sektina og þyrluflugið verði ég hirtur.

NEI það er bara að arka tilbaka og taka bátinn og byrja annarstaðar. Merkilegt hvað maður getur gengið hratt þegar maður er reiður, ég gekk og gekk án þess að stoppa í 18km þá fyllti ég á vatnsflöskuna og hélt áfram. Þó það rigndi eins og hellt væri úr fötu héldu regnfötin frá Cintamani mér alveg þurrum.

Á leið yfir stórgrýti í dag datt ég ekki bara einusinni heldur tvisvar, fékk sling á bakið og mjöðmina og náði næstum ekki að ganga eftir það en náði þó að koma það tímanlega að ég náði bátnum yfir, en ég var peningalaus og fyrir náð og miskunn fékk ég að sitja í yfir. Fékk síðan að sitja í með þjóðverja fyrir endann á vatninu og kom þá að konungsleiðinni svokölluðu. Byrjaði strax að ganga í áttina að Kvikkjokk og gekk þar til klukkan var að verða eitt í nótt. Sauð bitann sem ég átti eftir af urriðanum, var komin hálfgerð lykt af honum enda búinn að liggja í bakpokanum á 3ja dag. Er staðráðinn í að reyna að ná Kvikkjokk á morgun og reyna að komast til læknis bæði með mig og Caro.

Dagur 9

Vaknaði eftir einungis 4 tíma svefn, pakkaði saman og hélt af stað til Kvikkjokk, er búinn með allann fisk og finn að líkaminn þarf næringu, er slappur og er ekki alveg að sjá að ég nái að klára ferðina svona á mig kominn líkamlega. Fékk að sitja í hjá Svía síðustu kílómetrana inn til Kvikkjokk það var gott. Talaði við lækni í síma en hann er í Jokkmokk og ég verð bara að reyna að koma mér þangað. Það ganga rútur á milli en þar sem ég tók ekki með mér neinn pening til að koma í veg fyrir að ég félli fyrir þeirrri freistingu að geta keypt mér mat, þá átti ég náttúrulega ekki fyrir rútuferðJ

Eftir að hafa útskýrt mál mitt fyrir lækninum sagðist hún bara gera sér ferð til Kvikkjokk, eftir að hafa verið skoðaður í bak og fyrir og látinn gera allslags beygjur og teygjur fékk ég skýr skilaboð um að ég færi ekki lengra.

Ég spurði þá hvort ég gæti gengið áfram ef ég tæki bara með mér svefnpokann og veiðistöngina þá hló hún bara og sagðist taka af mér skóna ef ég hefði einhver áform um að halda áfram.

Já þetta var ekki akkurat það sem ég vildi heyra, ég varð bara að fá smá tíma til að ákveða mig, átti ég að hlusta á hana eða bara gera eins og ég hafði hugsað koma Caro í pössun og arka með veiðistöng og svefnpoka restina?

Eftir að hafa talað við konuna og ráðfært mig aðeins ákvað ég með tárin í augunum og kökk í hálsinum að láta staðar numið. Svo nálægt svo nálægt arrrrg næstu klukkustundirnar sveiflast ég á milli þess að hætta eða halda áfram. Þetta er ekki einfalt að ákveða svona, er búinn að undirbúa þessa ferð í heilt ár og er jafnframt að safna peningum fyrir barnastarf Blindrafélagsins, hvað verður nú um það hugsaði ég,ætli það komi nokkuð inn ef ég klára ekki ?

Nei ég varð bara að taka skynsamlega ákvörðun, ég ætla mér jú í fleiri ferðir og það geri ég ekki ef ég geng alveg frá mér núna.

Ákvörðunin er tekin ég hringji í konuna sem keyrir af stað frá Noregi og ég tek rútu til móts við hana.  Var kominn heim til Hustad kl 5 aðfaranótt miðvikudagsins 07 júli

Dagur 5

Ég vaknaði þreyttur og úrillur, með mikinn verk í mjöðminni sem leiddi nú niður fótinn og var dofinn í stórum hluta af lærinu, langaði mest bara að koma mér heim var eiginlega sannfærður um að það kæmi hvort eð er ekkert út úr þessari söfnun. Sama hvað ég hugsaði ég hugsaði bara neikvætt.  Fyrir rest varð ég að öskra á sjáfan mig um að taka mig saman og hætta þessu helvítis væli. Ég var einhvernveginn fastur í einhverri sjálfsvorkunn, hugsaði mikið um son minn sem lést í fyrra og Jenny, hvernig hennar líf yrði án sjónar.  Eftir að hafa rætt við við Caro (hundinn) um ýmislegt sem hrjáði mig ákvað ég að skella mér í ískalt bað í ánni. Hringdi aðeins í konuna og eftir að hafa rætt við hana í dágóða stund, léttist lundin til muna. Hvað eigum við að gera í dag Caro, það varð fátt um svör, hugur hans var upptekinn við fuglana sem sungu og flögruðu í kringum okkur. Átti ég að labba niður að sjó og veiða eða áttum við bara að rölta okkur af stað upp og komast að landamærunum í dag og reyna við urriðann í vötnunum á leiðinni?

Án þess að hafa ákveðið nokkuð byrjaði ég ósjálfrátt að pakka saman, allt í lagi ég ætla sem sagt af stað. Við fórum rólega af stað það er bratt upp og það sem venjulega ætti að taka 2 tima tók mig yfir 4 tíma. Eftir ca 2 tíma erum við að fara yfir lækjarsprænu sem rennur niður flatt berg ca 25 til 30 m ég er með Caro í bandi en í miðri sprænunni byrjar hann að renna niður, ég sleppi bandinu í von um að hann nái að koma sér út úr þessu og einnig svo hann togi mig ekki með en hann rennur allaleið niður og síðan fellur hann 4 til 5metra beint niður. Ég kom mér yfir, reif af mér bakpokann og klifraði niður til hans, ég heyrði ekkert í honum og sá hann ekki fyrr en ég kom alveg niður, þar lá hann á bakinu og hreyfði sig ekki.  Ég fann hvernig hnúturinn í maganum harðnaði, var hann lifandi eða kannski stórslaðaður. Ég skoðaði hann fyrst og tók af honum töskurnar og sá að það blæddi töluvert, hann snéri sér sjálfur og virtist vera í lagi fyrir utan skurðinn á hálsinum. Við klöngruðumst upp aftur og settumst þar ég faðmaði og kyssti hann og var svo ótrúlega glaður að hann væri í lagi. Eftir smá stopp héldum við áfram, ég tók töskurnar frá Caro og leyfði honum bara að hlaupa frjálsum. Eftir ca eins tíma göngu eftir fallið komum við að Svíþjóð, það var eins og skipta frá svörtu yfir í hvítt hvað landslag varðaði og einnig hitastigið. Alveg stórmerkilegt að upplifa þetta. Ég var orðinn svangur og reyndi við fisk í 3 vötnum  en án árangurs, ákvað að ganga áfram austur og lengra inní Svíþjóð og tók stefnuna á vatn sem heitir Rautajaure.  Kom þangað seint um kvöld og byrjaði strax að reyna við fisk en varð ekki var. Sló upp tjaldinu og ákvað að leggja mig og reyna við fiskinn í fyrramálið. Var þreyttur eftir 35km göngu og hafði hreinlega ekki þolinmæði til að veiða. Reyndi að þrífa upp blöðrusárin sem ég hafði undir vinstri ylinni og bar á það smyrsl frá Villimey.  Caro var eitthvað undarlegur í tjaldinu alltaf smá urr og þef útí loftið virkaði mjög órólegur.

Dagur 6

Vaknaði snemma vegna verkja í mjöðm og fæti, gat engan veginn legið áfram þó svo hugurinn vildi liggja.  Kom mér út og gerði veiðistangirnar klárar, nú yrði ég bara að fá fisk. Kastaði út og varð strax var, það liðu kanski 10mín þar til hann sat, tæplega 2ja kg bleikja fagnaðarópin voru þvílík að ég hlýt að hafa vakið Samana í næsta þorpi. Fékk síðan aðra bleikju og flottann urriða, allt fiskar í kringum 2kg.  Kveikti upp bál og nú skildi önnur bleikjan grilluð. Þvílíkur morgunmatur, nei vildi ekki skipta á þessu og vikudvöl á Hilton.

Vandaði mig við grillið, týndi krækiberjagrænjaxla og hundasúrur og bjó til salat.

Eftir morgunmatinn lagði ég mig við bálið, það vor orðið ansi heitt og yrði sennilega ennþá heitar í dag.  Mýið var komið á fulla ferð og Caro vissi ekki alveg hvernig hann átti að vera og skreið á endanum inní tjald. Ákvað að koma mér bara af stað, leyfði Caro að hlaupa frjálsum og ég tók hans töskur. Hitinn varð bara meiri og meiri og mýið jókst. Nú hafði ég ekki tillfinningu í vinstra lærinu og mýið alveg að drepa mig. Var stunginn útum allt og varð bara þróttlausari, gekk orðið 20 til 30 skref og varð að stoppa og hvíla. Reyndi að hugsa jákvætt og reyndi að halda jöfnum hraða en varð alltaf að vera að stoppa og hvíla, mikið var ég ánægður að vita af fiskinum í bakpokanum. Eftir um 10klst gat ég ekki meir, fékk að slá upp tjaldinu hjá Sömum sem dvelja þarna yfir sumarmánuðina og stunda veiðar á fiski, sem þeir aðallega reykja og selja.  Sauð mér smá bita af fiskinum og lagðist fyrir, ég hríðskalf allur og svitnaði og kólnaði á vixl. Ég hafði upplifað svona áður nú var líkaminn að vinna sig út úr þessum 1000 mýbitum og af fyrri reynslu vissi ég að nóttin yrði ekki skemmtileg.

Þá er Jenny búin að draga út vinningshafann í síðustu getrauninni og það er Árni Þór Baldursson. Fínt ef Árni getur sent mér mail á vigniar@online.no  um hvert á að senda jakkann

Í hvaða símanúmer er hægt að hringja til að styrkja UNGBLIND um 1.000 krónur??

Í vinning er þessi glæsilega peysa frá Cintamani að verðmæti 29.990 kr.

Dagur 4

Regnið buldi á tjaldinu,algjört úrhelli klukkan var bara að nálgast 04 ég ákvað að hunskast út og setja seglið yfir tjaldið og búa til fortjald í leiðinni svo við héldumst þurrir. Skreið inn aftur og í pokann vaknaði ekki aftur fyrr en kl 8, pjallaði við morgunútvarpið á rás 2 og ákvað að kúra aðeins lengur og sjá hvort það stytti ekki upp þegar liði á morguninn.  Upp úr hádegi fór að glitta í sól, þá var bara að pakka saman og drífa sig af stað, var orðinn virkilega slæmur í mjöðminni og velti fyrir mér hvað þetta gæti verið, það var eins og hníf væri stungið á kaf í mjöðmina við hvert skref sem ég tók, jæja það þýddi ekkert að væla ætla mér að komast inn til Hellomobotn í dag. Ég þurfti að ganga töluvert til baka svo ég gæti komið mér uppá hálendið aftur, það er ekki hægt að ganga fjöruna frá Musken og inn til Hellomobotn, fjöllin þar eru svo brött svo það er engin fjara. Það var ennþá töluverð þoka þegar ofar dró, en fljótlega vék þokan fyrir þeirri gulu sem skartað sínu fegursta þegar ég var kominn alla leið upp. Ég hafði fengið mér ufsa í morgunmat og tók með mér restina til að eiga um kvöldið, ég er nú ekki mikill morgunverðar maður svo ég er eiginlega hálf hissa á sjálfum mér að geta hámað í mig soðinn fisk svona snemma. Gangan gekk vel og ég stoppaði lítið aðallega til að fylla á vatn enda fanst mér betra að vera á hreyfingu, það varð alltaf erfiðara að koma sér af stad aftur ef ég stoppað alveg mjöðmin sá til þess. Hellomobotnen nálgaðist óðfluga að mér fannst, nú var spurning hvort ég ætti að slá upp tjaldi uppá fjalli eða að ganga alveg niður í Hellomobotn og skoða þetta sem einu sinni var bær en er núna bara sumarhús. Ég ákvað að ganga niður því á morgun ætlaði ég að taka mér frídag og þá væri fínt að ná sér í fisk við bryggjuna eða í fjörunni. Það er bratt niður og alveg ótrúlegt útsýni enda veðrið eins og best varð á kosið. Þetta var eins og í bíómynd lognið algjört og sólin að síga niður, ef ég horfði nógu lengi á fjöllin var eins og ég gæti lesið allt mögulegt í þeim, ég sá til og með tölustafi og gat talið uppað 14 og hinar ýmsu myndir svo stundum gat ég bara brosað og velti því fyrir mér hvort ég væri nú ekki alveg í lagi. Þegar ég kom niður á sléttuna rétt fyrir ofan sjálfa byggðina sá ég glöggt hvað hvað móðir náttura getur gert, þar er fleiri hektarar með brotnum trjám eins og eftir loftárás en fyrir nokkrum árum geysaði mjög öflugur stormur á þessu svæði sem lagði skógin á stóru svæði í rúst. Ég sló upp tjaldinu við aðra ánna sem rennur þarna, kveikti bál og eldaði restina af ufsanum, hugsaði um hversu heppinn ég er að geta fengið að njóta allrar þessarar náttúrufegurðar sem er svo mikil á þessu svæði að maður þarf eiginlega nokkra daga til að meðtaka hana almennilega.  Ég dottaði við bálið og lét mig dreyma um næstu daga.

Fyrir þá íslendinga sem eru búsettir í Noregi og vilja styðja við átakið og UNGBLIND þá er norska reikningsnúmerið

4100 71 280 86

Getraun

Vinningshafinn þessa vikuna er Linda Björk og fær hún í verðlaun peysurnar Ívar og Jónínu frá cintamani.is

Endilega sendu mér upplýsingar um heimilsfang á nefangið katad@mmedia.is

Svo auglýsi ég einnig eftir að vinningshafi síðustu viku sendi mér tölvupóst með heimilisfanginu sínu en það var hún Svandís Ingólfsdóttir

… Hvað heitir formaður Blindrafélags Íslands??

Dregið verður úr réttum svörum annað kvöld í vinning er Ivar og Jónína frá www.cintamani.is